Column

Column geschreven door Gonnie Smeenk
My little pony
Als kind vond ik dat het leukste wat er was, het vertroetelen van het zieke zielige dier. Ik droomde van wonderbaarlijke genezingen van mijn absolute favoriet: het paard. Toen hoorden ze nog tot mijn speelgoeddieren en kon ik niet vermoeden dat ze ooit als patiлnt in levende lijve voor me zouden staan.
In de praktijk blijkt het inderdaad erg leuk om paarden te genezen. Bovendien zit aan elk paard een bijzonder mens(en) vast. Neem de minishetlanders en hun bazen. Nagenoeg allemaal mannen, vaak uit de stoere hoek, zoals de bouw en met een voor deze sector passend postuur. Vooral een keuring blijft ons”andere paardenmensen” verbazen: mini-beauty’s die rond trippelen met aan het andere eind van het touwtje een beer van een vent.
Bij deze beschrijving past ook de familie van Os. De familie bestaat uit grote stoere broers en een zusje, met pony’s als hun tegenpool. Fijne elegante schoonheden met prachtige zachte kleurtjes. Ze belden me met een probleem; een van de pasgeboren veulens kreeg onvoldoende melk en werd steeds zwakker. Een spoedgeval, de eerste biest is voor een veulen van levensbelang.
Bij aankomst op stal zag ik tussen de brede ruggen van de broers een licht palomino veulentje als een donzig haardkleedje in het stro liggen. In een hoek stond zijn moeder met de oren plat. Helaas bleek ze ook zo’n houding naar haar veulen te hebben. De merrie bleek een nukkige blonde diva die normaal moederlijk gedrag zonde van haar tijd vond. De kleine Chelsey had wel wat gedronken maar moeders had er met happen en slaan weer vlot een einde aan gemaakt.
Chelsey was behoorlijk uitgedroogd en er zat niets anders op dan melk via een maagsonde te geven. Voordeel is dat zo’n “my little pony” gemakkelijk vasthouden is , dacht ik. Toen ik hiervoor vrijwilligers vroeg kreeg ik tot mijn verbazing niet veel respons. “Da’s niks veur mien” zei de een en liep met een ander , wat groenig geworden familielid naar buiten. Twee echte mannen bleven achter om Chelsey in de houdgreep te nemen. Met de maagsonde maat hond begon ik te friemelen om via de neus in de maag te komen. Dat lukte pas nadat ik een forse vinger aan de kant schoof en Chelsey zo zijn melk kon krijgen. Daarnaast nog een snufje antibiotica vanwege de infectierisico’s.
Maar hoe nu verder? Gelukkig liet Blonde Dolly de melk lopen bij een combinatie van stevig vasthouden en omkopen met wat brokken. Chelsey kreeg zo de kans voor een paar slokjes. Voorlopig betekende dat bijvoeden met een zuigflesje, liefst zo vaak mogelijk. De familie besloot eendrachtig de dag en nacht zorg voor de hummel voor hun rekening te nemen.
Bij controle de volgende dag zag ik een montere Chelsey en al wat vermoeid ogende broers en zusje.
Tot zover succes! Alleen Dolly bleef bij haar eerdere stelling dat kinderen voeden slecht voor je schoonheid is. Dus moesten de stoere jongens haar nog steeds elk uur met enige dwang overtuigen stil te staan. Bijna liep het nog fout af. Al een paar dagen had ik alleen telefonisch contact gehad om te horen hoe Chelsey bloeide en de familie van slaapgebrek instortte. Totdat ze meldden dat hij begon te hoesten en snotteren. Een gevaarlijk iets bij zo’n couveuze patient. ‘s Avonds nog kwam Chelsey met een heel gevolg aan hulptroepen op de praktijk voor onderzoek. Het leek mee te vallen. Maar in zo’n geval neem je geen risico en pakt het beste antibioticum. Iets wat 2x per dag ingespoten moest worden. Een vreemde verschijning in het gevolg van Chelsey stapte naar voren. Een werkelijk keurige dame, verantwoord gekleed, gekapt en opgemaakt en met een hoog-hollandse tongval. Het bleek de vrouw van de huisarts die zich ook aangemeld had bij de vrijwilligerszorg rond het veulen. Spuiten? Geen probleem, werd geregeld. En ze bleef nog maar even op het zelfde doodvermoeiende dag en nacht schema voeden, dat leek haar beter..
Bij controle leek ook zij wat meer rimpels te krijgen, maar Chelsey gedijde bij deze professionalisering van zijn zorg. Het klapstuk van het verhaal kwam een paar dagen later: Dolly had zich zowaar bekeerd had tot de geneugten van het moederschap. De broers, hun zusje, de huisartsenmevrouw, ze konden eindelijk weer doorslapen. Nu was het Dolly’s beurt.